Op toernee in de USA op het Glenn Miller Festival

Miller_GlennMijn eerste keer op toer in de USA: optreden op het jaarlijkse Glenn Miller Festival in diens geboortedorpje Clarinda in de staat Iowa. Na het inchecken op Schiphol het bekende hangen totdat er geboard mocht worden in de Airbus A 340 van de illustere, maar spotgoedkope, maatschappij Kuwait Airlines.

Na het opstijgen zetten we koers naar onze bestemming Chicago en zagen we Nederland steeds kleiner worden. Alles verliep prima, totdat we het Schotse luchtruim inhobbelden. Een turbulentiegebied van Schotland tot Canada zorgde ervoor dat we ruim vijf uur lang het gevoel hadden in Efteling Airlines beland te zijn. Er kon geen maaltijd geserveerd worden en druppels van de dubieus functionerende airco rolden uit de bagagevakken precies op ons.

Kuwait_Airways_Logo.svg

De aanblik van de hoofdpurser die met bezweet hoofd angstvallig met zijn ketting prevelend bad, was niet goed voor mijn vliegangst. De TV schermpjes en radio deden het inmiddels niet meer. Gelukkig wel de pijl die naar Mekka wees. 

Boven Canada aangekomen werd het weer rustig, maar bleek de duur tot de landing te kort te zijn om onze maaltijd alsnog te serveren. Een kop koffie was wel genoeg. Over het Erie Meer, langs het hoogste gebouw van de USA, de Sears Tower, landden we veilig op Chicago O’ Hare.

Na de landing alle ballen verzamelen en kennis maken met de organisatie van het Glenn Miller Festival. De vriendelijke buschauffeur die ons door de nacht het laatste minieme stukje van 700 km van onze reis van 7000 kilometer zou brengen, was uiterst dienstbaar. Zo gebeurde het dat we naast het vliegveld in een hamburgertent belandden. Gelukkig hadden ze ook een veggie-burger voor mij en dat was smikkelen en smullen na zo’n 11 uur zonder voedsel.

De hamburgertent bleek een oude brouwerij en er waren straffe pintjes op fust, zoals mijn Vlaamse collega’s opmerkten.  Drie uur later zaten we nog steeds aan de bar voor een vergelijkend warenonderzoek van het gerstenat en begon onze buschauffeur toch een beetje droevig te kijken.

Na bijna vijf uur op Amerikaanse bodem, ‘the greatest nation on Earth‘ volgens Frank Sinatra, konden we aangeschoten beginnen aan onze laatste etappe tot Clarinda, geboorteplaats van Glenn Miller in de staat Iowa, nog altijd 700 kilometer langs korenvelden, korenvelden en graanvelden. De busreis duurde nog langer dan de vliegreis en gebroken kwamen we ‘s ochtends aan in Clarinda.

Hier werd kennis gemaakt met onze gastgezinnen. Na onze spullen te hebben gedropt en ons te hebben opgefrist kregen we een toertje aangeboden langs de highlights van het bijna 6000 zielen tellende Clarinda. Het geboortehuis van Glenn Miller werd bezocht, het Glenn Miller Museum, de watertoren en de gevangenis, alle bezienswaardig­heden. Al met al duurde de trip langs de highlights van Clarinda amper anderhalf uur. 

Ik begrijp nu eindelijk ook waarom de Miller-hit  “Don’t sit under the apple tree” door humoristisch collega-musici (ik probeer het al jaren, maar hoor daar nog steeds niet bij…), werd hernoemd tot “Don’t shit under the apple tree”: In de tuin van het ouderlijk huis van Glenn Miller staat immers een prachtige appelboom met in de schaduw een schattig WC huisje ! 

Clarinda begon na anderhalve dag al erg benauwend te worden en ik besloot op onze vrije dag een auto te huren en naar Kansas City te rijden. Doe maar een Chevrolet, die zijn betrouwbaar. De onze helaas niet, want na twee uur rijden, met de skyline van Kansas City in ons zicht, begaf onze Chevy het.

Het verhuur­bedrijf zou wel even een nieuwe langs komen brengen. Toch nog een erg leuke dag gehad in Kansas. Helaas niet het graf van Charlie Parker, die in zijn geboortestad begraven ligt, kunnen vinden. Een avontuurtje rijker keerden we in de late avond terug naar het benauwende Clarinda.

De Inda-clair, enige kroeg in town, diende voor en na onze concerten als ontmoetings­plek voor de bandleden die namelijk all over the place gehuisvest waren. Hier werd gemixt met de locale Hell’s Angels en festivalbezoekers.  Na een weekje Clarinda namen we afscheid  van onze Amerikaanse vrienden en vlogen we weer naar Nederland.

Ik ben benieuwd of jij ook wel eens muziek van Glenn Miller hebt gespeeld. Wat is je favoriete nummer? Of heb je er niets mee en vind je het maar ouderwets? Laat het eens weten in het commentaarveld beneden.

Zo, nu lekker de auto in voor een ouderwets vol weekend met repetities, optredens als dirigent en saxofonist en improvisatieworkshops.

8 gedachten over “Op toernee in de USA op het Glenn Miller Festival”

  1. In the Mood, jarenlang een vast waarde in het Bigband programma van de Blue Tone Bigband; moeilijk dan je denkt om het goed met elkaar te spelen. In mijn leercurve ging het spelen een stuk beter toen ik het eenmaal uit mijn hoofd had geleerd 🙂

  2. Ik heb ook een paar keer op het Glenn Miller Festival in Clarinda opgetreden met de Bill Baker.Big Band. Inderdaad wel een eindje weg! Dus ik kan de muziek wel dromen. Mijn favoriet.. Serenade in Blue. Prachtige blend tekst, muziek en zang…
    Wim Keessen (leadalto/clarinet)

  3. Hoi Werner,
    Praat me niet van Glenn Miller en “military swing”. Een soort standard fare bij (amateur) big bands. Ik moet In The Mood, Pennsylvania 6-5000, American Patrol en Little Brown Jug wel 1.549.698 keer gespeeld hebben. Brrrrr, ik heb er niks mee, al hoewel ik wel vind dat je als big band die stukken rond Bevrijdingsdag wel goed moet kunnen spelen. Helaas schort het aan dat laatste nogal vaak. Geen leuke Miller stukken? Jawel, String of Pearls en Tuxedo Junction zijn te pruimen, maar liever ook niet meer dan twee keer per jaar.

    1. He Fred,
      Ook niet mijn muzikale voorkeur, maar toch zitten er pareltjes tussen. Meestal iets onbekendere stukken, zoals Serenade in Blue. En lastig om te spelen, omdat je iedere fout meteen hoort. Net een beetje als Mozart in de klassieke muziek.

  4. We hadden ooit bij de fanfare American Patrol gespeeld.
    En ik had het geluk dat bij m’n eerste kennismaking met spelen in een Big Band begon met… American Patrol. Daardoor meteen over m’n zenuwen en een vast plaats verworven bij de BB. 🙂

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top